سلام

چندماهی از آخرین پستم در این وبلاگ می گذرد. منیژه عزیزم مرا به بازی دعوت کرد وخودش تماشاگر میدان شد ، ماهم پذیرفتیم اگرچه با تاخیر!

واقعا نمی دانم چه باید بنویسم .روزی که شروع کردم به نوشتن وبلاگ جسارت زیادی داشتم و فکر می کردم همه چیز را می توانم تحلیل کنم ویا آن که برای خیلی از موضوعات دور وبرم نظر دارم ومی توانم تحلیلی ارائه کنم.امروز می بینم که نوشتن جسارت می  خواهد وقتی به صندلی پژوهشگران  تکیه می دهی و شغلت پژوهش در حوزه علوم اجتماعی می شود مثل روضه خوانی شده ای که حالا دیگر سرکلاس دوتا آدم حسابی نشسته ودیگر برای گریاندن مردم نمی تواند هر آسمان و ریسمانی را به هم پیوند زند و به هردلیلی و با هر سوزی از مصیبت ها بخواند تا سیل اشک وآه وندامت دیگران را درآورد.واقعیت این است این جا که ایستاده ای جای ایستادن است اما باید محکم باشی .هر تحلیلی را نیاوری ، هرعلتی را دلیل هرکاری ندانی وبرای هر نکته ای که می گویی مستندات علمی داشته باشی.راستی ! درکنار همه این ها آن چه من ندارم وبه کار یک پژوهشگر فراوان  می آید اخلاق علمی است که از نظرمن روح علم است.

شادباشید وپاینده !