آغاز بهار امسال اگرچه با روزهایی تکراری شروع شد،اما تجربه تکرار هم برایم خوب بود.

دریکی از این روزها به اصرار خواهرزاده ام که عاشق گل وگیاه وطب گیاهی است ،به آرامگاه بوعلی رفتیم.نسبت به چندسال پیش که فکر کنم دانش آموز دبستانی بودم که به آن جا رفتم ،سالن های موزه  ومقبره و یادمان وحتی فرش های موزه وخلاصه همه چیز سرجای خود بود تغییر زیادی در وضعیتشان به چشم نمی خورد. فقط چندتابلو اضافه شده بود که گل وگیاهان کوه الوند را جمع آوری و به پاس تحقیقاتی که حکیم برآن ها کرده بود خاصیت گیاهی شان را مکتوب کرده ونظر شیخ الرئیس را نیز بدان افزوده بودند.یکی دوتابلوی بزرگ هم شرح حال او بود که هردو مملو از جملات تکراری بود،همان جملاتی که معمولا در مدح وی شنیده ایم وحتی دربروشورهای راهنمای موزه هم همان ها را درج کرده بودند.

جمعیت زیادی اعم از توریست ها و سایر بازدید کنندگان  آمده بودند وحتی پشت بام آرامگاه – جایی که برج یادمان مقبره حکیم قرار دارد- نیز افراد زیادی در تردد بودند. کارکنان موزه بی حال تر از آن بودند که بخواهند توضیحی بدهند برای همین تابلوها ونوشته ها تنها راهنمای مردم بود.فقط یکی از بازدید کنندگان به سراغ خانم راهنمایی رفت واو را آورد تا بیشتر بگوید او هم حرف های تکراری زد.با این حال جمعیت زیادی دوورش حلقه زدند،زیرا دوست داشتند بیشتر بدانند...

چیزی که یادم می آمد در روزگار کودکی دیده بودم والان نبود،میزی بود که رویش را بازدید کنندگان کنده بودند و نوشته رویش می گفت مال بوعلی بوده، که آن را ندیدم وبه جایش دومیز مطالعه بزرگ جدید گذاشته بودند.درضمن عکس منسوب به جمجمه بوعلی را هم ندیدم.

درضمن از کتابخانه ای هم که چندین کتاب در آن بود چیزی سردر نیاوردم که به چه کار می آید؟؟؟کتاب هایی مثل طب داخلی هاریسون و فرهنگ آکسفورد تا... که البته در دسترس نبود و کسی حق استفاده نداشت...

فقط یک دکه ی کوچک به فروش گیاهان سنتی و طبی زیرنظر متخصصین ایجاد شده بود که من ندیده بودم.

ازحق نگذریم،برج یادمان روی آرامگاه معماری خاصی دارد که فقط اوتوانسته اندکی بفماند که بوعلی بزرگ بوده است ، بزرگ و نه معمولی و نه کوچک...

بگذریم...

------------------------

هشتصدمین سال تولد مولانا هم گذشت و ترکیه حقا که حق حضرت مولانا را ادا کرد... حتی در دیدار بوش از ترکیه همسر اردوغان به همسر بوش دوجلد مثنوی معنوی هدیه کرد. مولویی که فقط مقبره اش در ترکیه  است وحتی یک مصراع به زبان ترکی ندارد!!!

------------------------

اما بوعلی سینا ، در بخارا متولد شده ،روزگاری که بخارا ملک ایران بودو اکنون تاجیکستان وی را از آن خود می داند وخدا می داند چه خوابی دیده تا او را هم مال خود کند! با وضعیتی که موزه و آرامگاه بوعلی دارد بعید است این کار برای کشورهمسایه مان سخت باشد.کافی است فقط بفهمد ایرانی ها و دولت خدمتگزار حال وحوصله دفاع از پیشینه ی خود را ندارند. مثل چیزی که ترکیه فهمیده است...

------------------------

باورکنید کسی که بوعلی را نمی شناسد از موزه وآرامگاهش هرگز به درک ذره ای عظمت فکری ونبوغ اندیشه ای - که علم و دانشگاه های دنیا فقط در رشته پزشکی 700 سال مدیون اوهستند - نخواهد رسید.

 تکریم بوعلی ومولانا و... تکریم اشخاص نیست، تکریم فرهنگی است که لیاقت پرورش چنین استعدادهایی را در دوره های مختلفی دارد. دوره هایی  که علم کیمیا بود و زبان فارسی در تاراج حمله اعراب روبه ویرانی !